–Cola ilusión que nos facía ver al nenu independizáu…
–…Dir visitalo un domingu, lleva–y un tupper, critica-y les cortines…
–Ahí lu tienes: ¡53 años y non gurguta!
–Ta faciendo números, el probe.
–Guerra nun da nenguna, la verdá.
–Da penina.Tola vida trabayando. Y míralu…
–Aquí en medio, como una croqueta humana, atrapáu ente dos jubilaciones.
–Un día pienses «¡qué rápido crecen!» y al siguiente veslu nel sofá y dices: ¡hostia, ta avieyando con nosotros y sin parar de trabayar…!
–Ye qu’antes trabayar sirvía pa ahorrar.
–Agora trabayes y… sobrevives.
–Sí, ho. Trabayes pa pagar l’abonu trasporte que te lleva al trabayu onde trabayes pa pagar l’abonu trasporte.
–Economía circular.
–Jobar. La idea yera…
–…Que se largara, ficiera su vida y viniera los domingos a comer. Pero…
–A esti nun lo sacamos d’equí nin con agua ferviendo.
–¡Buo! Col preciu que tien agora la vivienda…
–El probe intentalo, la verdá.
–Sí. Esti día abrió una app de pisos y a los diez minutos taba mirando documentales de lobos.
–¿Por?
–Ciscáben-y mil euros por un pisu de trenta metros con humedá y una cocina diseñá por alguien qu’odia cocinar.
–¿Y el pisu que ponía «ideal pa una persona»?
–Imposibe metese ellí. Si respires fuerte yá ocupes demasiao espaciu.
–Jobar. Pos yo, a la so edá, tenía casa, trabayu fiju y un Renault 5.
–Agora compartimos tou: hasta la contraseña del wi-fi.
–Míralo, qué agotamientu lleva enriba.
–Ye que vivir colos padres a los cincuenta y picu tamién cansa, eh.
–Dímelo a mí, que toi farta de cocinar y poner lavadores…
–Bueno, anda, polo menos fainos compañía.
–Eso sí. Y cambia les bombilles cuando se funden.
–Y sabe poner Netflix.
–Yá nun tenemos un fíu, tenemos un serviciu técnicu con contratu indefiníu.
–¿Tú crees que algún día marchará de casa? ¡Ta buscando pareja!
–Non, Teresina, lo que busca ye alguien con pisu.
–¡Qué románticu, salió al padre!
–El sino de los tiempos. Yá nun se diz «te quiero». Dizse: «¿Tienes alquiler antiguo?».
–Na. Pa independizate tienes que vender un riñón.
–O dos. Menos mal que cuando faltemos nosotros va heredar la casa.
–¡Y les deudes! El probe tien mucho matu.
–Ya, eh. ¡Vaya telar! Yá tenía que tar trayéndonos los nietos y…
–Bastante fai con traer yogures del súper cuando tán de oferta.
–Bueno, muyer, igual cualquier día arréglase lo de la vivienda.
–Sí, ho. Siéntate y espera. n
www.maxirodriguez.net
Suscríbete para seguir leyendo












