Máis de cen mil espectadores ao longo de seis anos avalan un formato no que a retranca e os tópicos galegos serven de materia prima para facer rir… e pensar. A bordo da nave Arteixo II, os dous cómicos propoñen unha viaxe ao “Extramundi de Arriba”, un planeta no que preservar o mellor e o peor da nosa identidade colectiva trala fin do mundo.
Levan seis anos compartindo escenario. Que balance fan deste tempo xuntos?
Touriñán: Empezamos en 2017, logo de rodar Fariña, e desde entón foi un non parar: Somos Criminais, Somos Criminais 2, Unha noite na praia… Para min é un luxo e, sobre todo, unha aprendizaxe brutal. Con Carlos comprobas que se pode vivir desta profesión, mesmo cando todo é incerteza. É un compañeiro que transmite tranquilidade, que che dá seguridade e do que aprendes cada día, tanto no escenario como fóra. Foi e segue a ser un referente para min. Nunca pensei que acabaría facendo todos estes anos seguidos de espectáculos cun dos meus ídolos.
Blanco: Para min tamén é un privilexio. Con Touri todo flúe, é coma un salvavidas. Formamos un equipo pequeno, de oito persoas, pero que se avén á perfección. Iso nótase nas xiras, na forma de traballar e mesmo no ambiente que se crea entre funcións. Creo que esa complicidade e esa química é o que logo se traslada ao público.
Un momento de ‘Somos Criminais e punto final’ con Carlos Blanco e Xosé A. Touriñán / Iñaki Abella
Chega agora o final da triloxía. Que vai atopar o público de Santiago?
Touriñán: O que esperan: dúas horas de fartarse de rir, porque tamén nestes tempos fai moita falta. É un espectáculo de despedida no que xogamos coa idea da fin do mundo: Galicia desaparece e temos que decidir que levamos connosco a outro planeta. Igual que nos anteriores, seguimos tirando dos tópicos, pero buscándolles novas voltas, ofrecendo outras lecturas.
Blanco: É o terceiro e último chanzo desta aventura. Superamos os cen mil espectadores en Galicia con Somos Criminais e iso é un éxito enorme para un espectáculo en galego. Queriamos pechar a triloxía cunha historia que tivese algo de épico e tamén de parodia: a nosa Arca de Noé galega, a nave Arteixo II. Ao final, o que propón é unha reflexión divertida sobre quen somos, que queremos salvar e como queremos que nos vexan.
«‘Somos criminais e punto final’ é un espectáculo de despedida no que xogamos coa idea da fin do mundo: Galicia desaparece e temos que decidir que levamos connosco a outro planeta»
E que cousas decidiron que non podían faltar nesa nave?
Touriñán: Pois todo o que faga vivir e gozar. Desde o marisco ata os churrascos, pasando polas sesións de vermú. Iso é o que eu levaría.
Blanco: Para min o fundamental é que viaxen con nós dúas cousas: a música e o humor. Son a nosa marca de identidade. Onde hai galegos, hai unha orquestra, unha gaita ou unha pandeireta. E o humor é parte do noso ADN. Iso nunca pode faltar.
Representación de ‘Somos Criminais e punto final’, con Carlos Blanco e Xosé A. Touriñán / Iñaki Abella
A comedia é a vosa marca, pero tamén hai unha mensaxe de fondo. Que queredes transmitir?
Touriñán: Sempre xogamos cos tópicos, pero detrás está a idea de que non coidamos o que temos: o territorio, o medio ambiente, o patrimonio cultural. É un espectáculo de risa, si, pero tamén deixa caer mensaxes que nos interpelan, por exemplo cando falamos dos lumes ou da presión de certos proxectos industriais.
Blanco: Buscamos ademais traballar a autoestima. Os galegos temos esa tendencia a non valorarnos o suficiente. A idea de “Galicia, Calidade” parece un slogan publicitario, pero di unha verdade: os nosos produtos, a nosa cultura, a nosa xente teñen unha calidade enorme. Nós xogamos a rirnos de nós mesmos, pero tamén a reivindicarnos.
«Os galegos temos esa tendencia a non valorarnos o suficiente. A idea de “Galicia, Calidade” parece un slogan publicitario, pero di unha verdade: os nosos produtos, a nosa cultura, a nosa xente teñen unha calidade enorme»
Tamén ironizades sobre como se retrata Galicia no audiovisual, sempre asociada ao crime…
Touriñán: Si, hai un sketch que é unha especie de segunda parte de As bestas, que chamamos Aínda máis bestas. Rímonos desa imaxe que parece repetirse en películas e series: Galicia como escenario de crimes, narcotráfico ou violencia. Está ben rirnos diso, pero tamén poñer en cuestión como nos ven desde fóra.
Que dirían que explica o éxito destes espectáculos, con público tan variado?
Blanco: Creo que conseguimos algo moi difícil: que unha avoa de 70, a súa filla de 40 e a súa neta de 18 poidan vir xuntas e rir. Buscamos diferentes capas de humor, para que cada quen se recoñeza nalgo: un tópico, unha historia, unha retranca. E tamén creo que hai moita xente que regala entradas como antes regalaba unha iogurteira (risas).
«Rímonos desa imaxe que parece repetirse en películas e series: Galicia como escenario de crimes, narcotráfico ou violencia»
Se quedase só unha hora para a fin do mundo, que farían?
Blanco: Eu, como Fran Pérez ‘Narf’, faría unha última función. Cando son máis feliz é no escenario, así que intentaría convocar xente e dar unha derradeira actuación.
Touriñán: Eu faría unha festa, con boa comida e bebida, rodeado da miña xente. Porque ao final diso vai a vida, de compartir.
E despois desta “fin do mundo”, que futuro ven para o teatro galego?
Blanco: Eu creo que somos unha potencia teatral. Hai talento, hai público e hai historias. O único eido onde penso que aínda temos que avanzar é no teatro de rúa: hai moita demanda e poucos espectáculos preparados para iso. Por todo o demais, o teatro galego goza dunha saúde envexable.
*Somos Criminais e punto final. Venres 12 e sábado 13 de setembro | Auditorio de Galicia | Desde 16,20€ | Entradas á venda en ataquilla.com
 para despedir un proxecto que ten marcado un fito no teatro galego contemporáneo.){kind=link}